Reactie artikel ‘Schiebroek van Toen’ met Jaap Elbers

Als reactie op de inzending van Jaap Elbers (deel 54), is hij het zelf die daar nog eens op terugkomt en er tevens wat aanvullingen op geeft. Daarbij geeft hij aan dat hij inmiddels 83 jaar is, dat zijn opmerkingen mogelijkerwijs best wel eens iets aan slijtage kunnen hebben opgelopen, dat deze echter naar zijn beste weten zijn samengevat en wel zullen kloppen. 

Jaap schrijft:

Tot de annexactie van Schiebroek heette de Clematisstraat naar iemand hem vertelde de Pioenstraat. Omdat deze echter reeds in Rotterdam-Zuid scheen te bestaan, werd het voor Schiebroek de Clematisstraat. Hetzelfde geldt voor de Larikslaan die voor de inlijving Eikenlaan heette. Bewijs dat het door de redactie genoemde blokje huizen was opgetrokken van schoongebikte stenen uit het bombardement van Rotterdam in Mei 1940 kan ik nergens vinden; komt mij ook onlogisch voor, zoveel stenen konden volgens mij nooit in zo’n korte tijd na het bombardement en de aanvang van de bouw beschikbaar komen. Hier is misschien sprake van een verwisseling met een ander bouwobject.

De Ringdijk 

Wie vroeger naar Schiebroek wilde – of naar de stad wilde gaan –  kon eigenlijk van niet meer dan drie wegen gebruik maken. Daar was het stationnetje Wilgenplas, vanaf de Straatweg ging je via de Plaswijcklaan en vanaf de Rozenlaan/Kleiweg kwam je via de Uitweg op de Ringdijk. Daar is eigenlijk niet veel in veranderd al heb je nu de Abeelweg en de Melanchtonweg er bij gekregen en doet het stationnetje geen dienst meer. Schiebroek is echter wel een heel stuk groter geworden.

Die Ringdijk had wat. Daar reed buslijn 45 over als je naar Schiebroek ging. Die reed vanaf de Kootsekade over de Kleiweg en de Uitweg om vervolgens de Ringdijk te nemen tot aan de Adrianalaan (de Peppelweg was er nog niet) om dan vervolgens de Kastanjesingel te pakken, waar hij eerst stopte op het kruispunt met de Larikslaan en later doorreed tot de Goede Herder kerk.

Tot lang na de oorlog lag erg een zee van puin grofweg in de driehoek Erasmussingel, Ringdijk, Melanchtonweg (waarvan de laatste nog niet bestond). Dat puin was daar gestort na het bombardement van Rotterdam en voor zover ik weet bestond een groot deel daarvan uit wat eens de Deltsche Poort was; misschien ook wel van de Vier Leeuwenbrug. Ik weet dat niet zeker, maar puin lag er!

Aan de Ringdijk lag ook een piepklein begraafplaatsje. Dat wordt goed onderhouden en heeft eigenlijk iets van een monument, hoewel er nog wel begraven wordt. Als kind dacht ik dat er in Schiebroek nauwelijks mensen overleden en dat een klein begraafplaatsje zodoende meer dan genoeg was.

Daarnaast heb je een vrij statig gebouw dat wel het gemeentehuis van Schiebroek moet zijn geweest. Daaronder bevond zich lange tijd een politiebureau. Nu heeft het al een hele tijd een andere bestemming.

Je ziet maar weer, spreekt men in de wereld van Wallstreet, Oxford Street, de Champs Elyssees, de Ringdijk had voor ons Schiebroekenaars ook wel wat.

Schiebroek had na de oorlogsjaren lang iets van een oase. Relletjes, geluidsoverlast, etc. had je er eigenlijk niet. Je had een cafe op de hoek van de Adrianalaan en de Hoge Limiet, waar het zo’n beetje mee ophield. E#n dan herinner ik mij dat we als gezin eens in 1947 voor twee weken met vakantie gingen en dat we helemaal vergeten waren de keukendeur op slot te doen en de fietsen van het achterpad in de schuur te zetten. Bij terugkeer stond alles er allemaal nog helemaal compleet.

Toen vond je de winkels voornamelijk in de Adrianalaan en de Ribeslaan en was het woord supermarkt nog niet tot ons doorgedrongen.

De smalle straatjes gaven ons – bij gebrek aan auto’s – het gevoel dat het lanen waren. Toen had de dokter kort na de oorlog opeens een auto – meer een koekjesblik als we er nog aan terug denken, maar wel een regelrechte automobiel. Langzamerhand veranderde de verkeerssituatie tot wat het nu is. Nauwelijks parkeerplaatsen en door elkaar krioelen als je elkaar tegenkomt . Maar….. Schiebroek blijft Schiebroek, daar gaat niets van af.